مارکا به این حضور احتیاج داشت

در زمان بازی‌اش، افتخارات فراوان تیمی و فردی را تجربه کرده و اگر هم نمی‌کرد بازهم نامش در میان برترین بازیکنان تاریخ دنیای فوتبال جای داشت. پس از یک دهه درخشش در رئال‌مادرید، او تابستان سال قبل در تصمیمی عجیب راهی یوونتوس شد تا چالشی جدید را تجربه کند. این‌که این چالش ختم به خیر می‌شود یا خیر را گذر زمان مشخص می‌کند اما اگر زمان همین حالا هم متوقف شود و رونالدو فوتبال را کنار بگذارد، از ابهتش نه تنها چیزی کاسته نمی‌شود که به آن افزوده هم می‌شود. جدیدترین افتخار CR7، کسب جایزه اسطوره مارکا بوده است. یعنی راهیابی نامش در کنار بزرگانی همچون رافائل نادال، مایکل جوردن، مایکل فلپس، یوسین بولت، پله، دیه‌گو مارادونا و لیونل مسی. اعتبار این جایزه شاید به اندازه جوایز فردی دیگر فوق‌ستاره پرتغالی نباشد اما خب بار دیگر این موضوع را نشان داد که او در 34 سالگی همچنان الگوست. الگویی برای تمام ورزشکاران و یا شاید مردم جهان. همین که او با وجود تمام افتخارات ریز‌و درشت کارنامه ورزشی‌اش قهرمانی با پرتغال در یورو 2016 را مهمترین قهرمانی‌اش می‌داند چون برای مردم کشورش به ارمغان آمده، نشان از این دارد که همچنان کشورش را بیشتر از هر چیزی دوست دارد.
داستان یک برخورد
این‌که رونالدو باید جایزه‌اش را از دستان فلورنتینو پرز دریافت می‌کرد، اتفاق جالبی بود. همه می‌دانند عامل جدایی او از رئال در فصل گذشته را باید در میان اختلافات بی‌شمارش با ریاست باشگاه جستجو کرد. بدون هیچ‌شک و تردیدی، رونالدو بهترین بازیکن تاریخ کهکشانی‌هاست. حتی اگر پرز بکوشد که برای اختلافات شخصی‌اش، او را پایین‌تر از آلفردو دی‌استفانو قرار دهد. آمار، ارقام و دستاوردها همگی این موضوع را تایید می‌کنند که کریستیانو بهترین دوران حضورش را در مادرید گذراند و بهترین بازیکن این تیم هم بود. پس با رفتن او از سانتیاگوبرنابئو و موضعی که پرز بارها علیه‌اش گرفت،‌ انتظار می‌رفت که اولین رویارویی این دو اتفاق پر‌حاشیه‌ای از آب در‌بیاید. اما در عمل که این‌گونه نبود. رونالدو خیلی صمیمی پرز را در آغوش کشید و مرد مقتدر مادریدی‌ها هم به اتفاق واکنش کاملا مثبتی نشان داد. تا جایی که حضار شعار می‌دادند: «با او قرارداد امضا کن!» انگار نه انگار که چیزی بین این دو نفر رد‌و بدل شده است. البته که صحبت‌های رونالدو نشان می‌داد که او هنوز نتوانسته با دوری از مادرید کنار بیاید. چیزی که با وجود غرور ذاتی، در حرف‌هایش مستتر بود: «زمانی که رئال را ترک کردم احساس ناراحتی می‌کردم. برای مادرید و منچستر دلم تنگ شده، ولی به‌خاطر شرایط زندگی و این‌که فرزندانم در مادرید متولد شده‌اند، دلم برای مادرید بیشتر تنگ شده است.‌» اما دیگر برگشتنی در کار نیست. این را همه می‌دانند. قصه رونالدو در مادرید بسته شده اما این دلیل نمی‌شود که آن را دیگر مرور نکنیم. درواقع او آنقدر خاطرات خوب از خودش به جای گذاشته که نمی‌شود طرفدار رئال بود و رونالدو را دوست نداشت. پس باید گفت این مارکا بود که به حضور کریستیانو احتیاج داشت، نه او به این جایزه!

منبع: آخرین خبر