قاب‌های زشت و داستانی که از بیخ مزخرف است

کل این بازی شش و چهار نشان دادن به اندازه کافی مسخره هست. یک تیم چهل‌وشش سال قبل به حریف سنتی‌اش شش گل زده و هنوز هوادارانش با همان عدد کری می‌خوانند، تیم دیگر هم با بردن چهار داربی نزدیک، اسباب تلافی را برای این طرفی‌ها فراهم کرده است. هیچ کجای دنیا هواداران حرفه‌ای فوتبال با نتیجه یک یا چند مسابقه، سال‌ها برای حریف کری نمی‌خوانند؛ که اگر اینطور بود لابد رئالی‌ها برای یادآوری پیروزی یازده گله‌شان برابر بارسلونا، انگشت دست کم می‌آوردند! تنها خاصیت این کری‌خوانی مزخرف این است که به دست خودمان داربی‌ها را تبدیل به نمایش کسالت می‌کنیم. وقتی برد و باخت در این مسابقه را تا این حد حیاتی جلوه می‌دهیم، بازیکنان و مربیان حق دارند جلوی حریف دیرینه نود دقیقه زیر توپ بزنند و فقط دنبال یک مساوی آبکی باشند. یونایتد و سیتی و لیورپول و چلسی مدام پنچ گل و شش گل به هم می‌زنند و کل دنیا را سیراب می‌کنند، اما آمار نشان می‌دهد بیش از چهل‌وپنج درصد داربی‌های تهران مساوی شده؛ این خیانتی است که خودمان به خودمان می‌کنیم، با همین انگشت‌ها!
حالا این به کنار؛ فرنگی‌های عمدتا بنجل وارداتی را کجای دل‌مان بگذاریم؟ همین‌ها که با کمک دلال‌های طماع‌شان دندان‌های ما را می‌شمارند و از همان فرودگاه شش و چهار نشان می‌دهند تا بعد که به فیفا شکایت کنند و پوست باشگاه را بکنند. ذات کل‌کل مال بازیکنانی است که از کودکی دلبسته یک تیم می‌شوند و بعدها که شانس بازی در آن را پیدا می‌کنند، با اتکا به ارزش‌ها و خاطرات جمعی هواداران کری می‌خوانند، وگرنه فوتبالیست خارجی که اصلا اسم پرسپولیس و استقلال را هم در عمرش نشینده بود و با هزار دلار بیشتر می‌توانست راهی تیم رقیب شود، چرا باید ما را آنقدر ساده گیر بیاورد که فی‌الفور دوشاخه محبتش را علم کند؟ تجربه نشان داده اتفاقا بازیکن هر چه بنجل‌تر باشد در این قبیل کارها مصرتر است؛ از یاتسکی اوکراینی که محسن مسلمان می‌گفت «حامله» است تا الحاجی گرو که استقلالی‌ها عقیده داشتند در کشور خودش کشتی‌گیر بوده! البته که تقصیر خودمان است؛ بس که به این ظواهر بی‌ارزش اهمیت می‌دهیم و قربان صدقه کسانی می‌رویم که بهتر با احساسات‌مان بازی می‌کنند. شاید در طول تاریخ، به ندرت مردمی به اندازه مردم ایران آماده فریب خوردن بوده باشند؛ بدبختانه!

منبع: بانک ورزش