کاش برای کوبیدن کیروش اینقدر عجله نمیکردید!
در طول تعطیلات هفته گذشته رسانههای بلژیکی خبر دادند که ویلموتس به دلیل عدم دریافت مطالباتش خواهان فسخ قرارداد با فدراسیون فوتبال ایران شده است. آنچه به این شایعه عجیب دامن زد، غیبت ویلموتس در روزهای حیاتی قبل از بازی با عراق بود؛ مسابقهای که با توجه به شکست تیم ملی برابر بحرین، حالا برای فوتبال ایران جنبه مرگ و زندگی پیدا کرده است. نهایتا وقتی عصر پنجشنبه شیعی، عضو هیاترییسه فدراسیون فوتبال مدعی شد هنوز تکلیف نشستن ویلموتس روی نیمکت تیم ملی در بازی با عراق مشخص نیست، همه فهمیدند که مشکل چقدر جدی است. به هر حال اما وزارت ورزش با مداخله قابل انتظارش و البته ژستی قهرمانانه پول ویلموتس را داد تا او فعلا در مسندش ماندگار باشد،؛ اما در هر صورت این بدترین زمان ممکن برای «شوخی» بود.
تیم ملی اگر بازنده دیدار با عراق باشد، کار بسیار دشواری برای صعود از مرحله پیشمقدماتی جامجهانی خواهد داشت. در این شرایط ما به تمرکز کامل برای عبور از این حریف نیاز داریم، اما درست در چنین شرایطی حتی ادامه همکاری با سرمربی بلژیکی هم در هالهای از ابهام قرار گرفته. حریف ایران در بازی این هفته، به دلایل مختلف با کوهی از انگیزه به میدان میآید، ما اما هنوز نمیدانیم سرمربیمان کجاست! گیریم که این مرتبه ویلموتس آمد؛ در این شرایط آیا حرفشنوی بازیکنان از او به اندازه سابق خواهد بود؟ بازیکنانی که هشت سال رابطه احساسی جدی با کارلوس کیروش داشتند، امروز چطور میتوانند به صورت ششدانگ در اختیار مردی باشند که اصلا معلوم نیست تا کی سر کارش باقی خواهد ماند؟ دفعه بعدی هم قرار است مربی بلژیکی درست در یک بزنگاه کلیدی دیگر کار را زمین بگذارد؟ آیا چنین چیزی امکانپذیر است؟ ما با این رختکن نامطمئن، تا کجا قرار است پیش برویم آقای تاج؟ تا هتتریک در صعودهای متوالی به جامجهانی و بالا رفتن از گروه؟ تا قهرمانی آسیا؟ وقتی پولش را نداشتید، چرا مربی خارجی آوردید استاد؟ برای اینکه وسط راه ول کند و برود؟ برای اینکه هر خداحافظی او، بوی خداحافظی آخر را بدهد؟
منبع: بانک ورزش
