سلب اختیار از سرخ‌ها و سلطه کامل کارگزار!

عصرشهروند — البته در قرارداد جدید هم پرسپولیسی‌ها بسیاری از امتیازات برند خود را به این شرکت واگذار کردند و فقط قرارداد از ۵ سال به ۳ سال کاهش یافت. در پی این موضوع، هواداران پرسپولیس به شدت انتقاد کرده و خواستار توضیحات بیشتر مسئولان باشگاه شدند چراکه از نظر آن‌ها باشگاه نباید این همه امتیاز را به کارگزار واگذار می‌کرد. مهدی رسول‌پناه، سرپرست فعلی باشگاه پرسپولیس که بر سر ادامه همکاری با این شرکت یا انتخاب شرکتی دیگر که توسط مهرداد ‌هاشمی، دیگر عضو هیئت‌مدیره معرفی شده بود به اختلاف خوردند و درنهایت با جلسه‌ای که چندی پیش در وزارت ورزش و در حضور وزیر برگزار شد رای به از سرگیری همکاری با شرکت آتیه با شرایط جدید داده شد. شرکت آتیه مدعی بود در زمان مدیریت انصاری‌فرد ۲۵میلیارد به باشگاه پول داده که البته بعدها مشخص شد ۱۵میلیارد آن قرض‌الحسنه بوده و باشگاه باید آن را برگرداند! در ادامه و با افشای جزییات بیشتری از آن قرارداد که آبان ۹۸ امضا شده بود مشخص شد که این قرارداد چیزی فراتر از قرارداد معروف ترکمنچای بوده و به نوعی باشگاه را زیر دین و زیر پرچم این شرکت برده بدون آنکه عایدی ویژه‌ای داشته باشد؛ ضمن آنکه امتیازات عجیبی هم به شرکت مذکور داده شده بود و در موارد بسیار مهمی از باشگاه سلب اختیار شده بود. قراردادی که از ابتدا در هیئت‌مدیره محل اختلاف بود اما تزریق پول به باشگاه و راه افتادن برخی امورات باعث شد تا صدای کسی از درون باشگاه درنیاید. با توجه به صحبت‌های برخی اعضای هیئت‌مدیره و اخباری که به بیرون درز می‌کرد، مشخص شد قراردادی که عقد آن را افتخاری برای باشگاه می‌دانستند، دستاوردی برای این تیم با هواداران میلیونی نداشته است. یک‌طرفه بودن تعهدات این باشگاه مردمی و عدم تعهد مشخص و قطعی از سوی کارگزار، نکته‌ای است که ذهن مخاطب را با ابهاماتی اساسی مواجه می‌کند. قرارداد پرسپولیس و کارگزاری که مدعی هستند هم‌اکنون فسخ شده از ابعاد و زوایای مختلفی قابل بررسی است که روز گذشته خبرگزاری فارس به بخشی از آن پرداخت و افشاگری کرد.
ماده ۳ این قرارداد بخشی است که فارس به تحلیل آن پرداخته و در آخر هم نتیجه‌گیری کرده است. در جایی از قرارداد که با عنوان موضوع قرارداد و همکاری مشخص شده آمده است:
۳-۱ واگذاری انحصاری امتیاز هر نوع استفاده و بهره‌برداری از عنوان حامی تیم‌های پرسپولیس و امثال آن، از باشگاه صرفا به شرکت در کلیه فعالیت‌های درآمدزا و در چارچوب این قرارداد و باشگاه حق انعقاد قرارداد با اشخاص ثالث (به جز موارد ماده ۱۳ و تبصره ۲ ماده ۳) در خصوص موضوع این قرارداد را‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ از خود سلب می‌نماید.
۲-۳ مشارکت انحصاری بین طرف‌های قرارداد در ایجاد و بهره‌برداری تجاری از کلیه فعالیت‌های درآمدزای مربوط به باشگاه در چارچوب همین قرارداد از جمله بسترهای دیجیتالی، اینترنتی، مخابراتی و دیگر بسترهای فناوری اطلاعات و ارتباطات. ایجاد ارتباط و ارائه خدمات به هواداران باشگاه، تیم‌های باشگاه و خدمات ویژه رویدادهای باشگاه شامل سامانه‌های مختلف هواداری، کارت و حساب هواداری، خدمات ارزش افزوده مخابراتی، وب‌سایت و پورتال هواداران و دیگر بسترهای ارائه خدمات و محصولات هواداری. پخش زنده و غیرزنده مسابقات، تمرینات، برنامه‌ها و رویدادها و همچنین کلیه محتواها و محصولات چند رسانه‌ای مرتبط با تیم‌ها و مسابقات و رویدادهای مربوط به باشگاه، بازیکنان و کادر فنی تیم‌ها در کلیه رسانه‌های مجازی.
در همان بند یک ماده ۳ قرارداد، تکلیف مشخص است. پرسپولیس عملا برای هیچ فعالیت اقتصادی اختیاری از خود ندارد و هر آنچه قرار است روی دهد باید با نظر کارگزار مالی باشد و لاغیر. در تبصره یک این ماده می‌توان پی به ابعاد این قرارداد برد؛ استفاده کامل از همه تیم‌هایی که حتی باشگاه هنوز برخی از آن‌ها را ندارد! در واقع، تمام آنچه پرسپولیس نامیده می‌شود، در این ماده به این کارگزار واگذار شده است. نکته عجیب همین است که چطور پرسپولیس که وزارت ورزش مدعی آن شده که می‌خواهد آن را وارد بورس کند به دست بخش خصوصی بسپارد، با یک کارگزار مالی ناشناس، قرارداد ۵ ساله (در الحاقیه جدید، ۳ سال را در نظر داشته باشید) امضا کرده؛ آن هم سالی که به صورت فصل فوتبالی محاسبه شده است؟ آیا خصوصی‌سازی پرسپولیس با این قرارداد و زمان‌بندی غیرمتعارف آن در تضاد نیست؟ آیا می‌توان باور داشت که عزمی برای خصوصی‌سازی این باشگاه وجود دارد اما صرفه اقتصادی آن برای ۵ سال واگذار بشود؟! از سوی دیگر در سال منتهی به انتخاباتی که دیگر دولت کنونی بر مسند کار نیست، چگونه چنین تصمیمی برای واگذاری چند ساله تمام این باشگاه اتخاذ شده است؟