پایانی خوش برای آقای معمولی

بعد از حضور در 6 فینال با 2 باشگاه و بعد از گذشت 8 سال ناکامی، یورگن کلوپ سرانجام موفق شد با تکیه بر عمل‌گرایی و فاصله گرفتن از سبک فوتبالی‌ای که به نام او معروف شده بود، جام قهرمانی چمپیونزلیگ را بالای سر برده و جایگاه خود را به عنوان یکی از بهترین مربیان دنیا تثبیت کند. لیورپول که در مقابل تاتنهام بی‌روحیه و حیرت‌زده از جو فینال بزرگترین رقابت فوتبال باشگاهی اروپا با یک بازی حساب شده موفق شد برای ششمین بار فاتح بزرگترین رقابت باشگاهی قاره اروپا شود، بدون‌شک استحقاق این قهرمانی را داشت اما نباید از این واقعیت غافل شد که هر 2 تیم انگلیسی حاضر در فینال کمتر از حد انتظار ظاهر شدند و لیورپول با استفاده از حداقل فرصت‌هایی که در این بازی به دست آورد، موفق شد حریف را 2- صفر شکست داده و به قهرمانی برسد. این فینال با وجود اهمیتی که داشت فاقد جذابیت‌های دراماتیک 2 دیدار قبلی 2 فینالیست انگلیسی در مرحله نیمه‌نهایی بود و از نظر جذابیت فوتبالی هم با آن 2 بازی تفاوت‌های بسیار داشت. یک بازی مملو از پاس‌های بی‌هدف و اشتباه و خراب شدن حملات با کمترین فشار حریف. حتی کسانی که در سکوهای ورزشگاه واندا متروپولیتانو حضور داشتند کیفیت پایین بازی را به خوبی احساس می‌کردند و شور و هیجان سکوها نسبت به بازی‌های قبلی 2 تیم کمتر بود. کلوپ بعد از بازی در گفت‌وگو با خبرنگاران تایید کرد که در سال‌های گذشته گاهی اوقات به این نتیجه رسیده که سرنوشت او این است که در فینال‌ها بازنده باشد و دست تقدیر قرار نیست بگذارد او در یک رقابت مهم جام قهرمانی را بالای سر ببرد. اما سرمربی آلمانی لیورپول شنبه شب بدون‌شک نمی‌توانست از شانس و دست سرنوشت گلایه داشته باشد. چرا‌که هنوز یک دقیقه از شروع بازی نگذشته بود که برخورد توپ به دست مدافع تاتنهام یک پنالتی بادآورده نصیب او و شاگردانش کرد. درست در لحظاتی که بخش اعظم استادیوم هنوز در‌حال و هوای مراسم پیش از شروع بازی قرار داشتند و توجه خیلی از تماشاچی‌ها هنوز به آنچه در میدان می‌گذشت معطوف نشده بود. اما فارغ از این پنالتی بادآورده، لیورپول در ادامه بازی با لیورپولی که امسال در لیگ برتر می‌شناختیم فاصله داشت. یورگن کلوپ برای این‌که هفتمین فینال ناکام خود را در مادرید تجربه نکند، تصمیم گرفته بود عمل‌گرایی پیشه کرده و از فلسفه پرشور و تهاجمی خود عقب‌نشینی کند. به دلایل مختلف از جمله تصمیم کلوپ برای ریسک نکردن، گرمای هوا، حساسیت بازی برای هر 2 تیم و خستگی بازیکنانی که در مرحله نیمه‌نهایی 2 بازی فوق‌العاده دشوار و عجیب و غریب را پشت‌سر گذاشته بودند، نیمه اول فینال شنبه به هیچ‌وجه چنگی به دل نمی‌زد و نرخ پاس‌های صحیح در این نیمه کمتر از همه مسابقات چمپیونزلیگ امسال بود. کلوپ که همیشه در‌کنار زمین با شور و هیجان ایستاده و سعی می‌کرد هیجان را به بازیکنانش تزریق کند، به مراتب آرام‌تر از همیشه بود و بارها به بازیکنانش دستور داد آرامش را در دستور کار خود قرار دهند. شنبه نه از عصبانیت‌های همیشگی کلوپ خبری بود، نه از غر زدن‌هایش به داور چهارم بازی. پر بیراه نیست اگر بگوییم بعد از 6 فینال ناکام، در این بازی چشم کلوپ ترسیده بود و این سرمربی پرشور آلمانی سرانجام تصمیم گرفته بود از سبک و سیاق همیشگی‌اش فاصله بگیرد و هر طور شده فقط و فقط جام قهرمانی را به دست آورد. سوال بزرگ اینجاست که کلوپ چند سال دیگر می‌تواند در باشگاه باقی بماند و چقدر دیگر می‌تواند با لیورپول افتخار کسب کند. آخرین تیم انگلیسی که به 2 فینال پیاپی چمپیونز لیگ رسیده بود، منچستر یونایتد سر الکس فرگوسن بود. پس 2 فینال پیاپی و یک قهرمانی می‌تواند نقطه شروع مناسبی برای رقم زدن دورانی طلایی باشد.

منبع: آخرین خبر