استیلی تک و تنها، علیه گذر زمان
حمید استیلی با مسئولیت مدیر تیم امید توسط مسئولان فدراسیون انتخاب شد و زلاتکو کرانچار هم پس از چند ماهی که از سپاهان جدا شده بود، به عنوان سرمربی برگزیده شد تا پروژه رسیدن به المپیک 2020 توکیو آغاز شود.
اولین دوره رقابت های مقدماتی المپیک در فرودین ماه 1398 برگزار شد و شاگردان کرانچار پس از کسب دو پیروزی مقابل یمن و ترکمنستان و تساوی مقابل عراق، به دلیل تفاضل گل پایین تر نسبت به عراقی ها در رتبه دوم قرار گرفت تا در دور نهایی که از چند روز دیگر شروع می شود، شاهد گروه سختی برای امیدهای ایران در گروه های چهارگانه باشیم؛ جایی که آنها برای رسیدن به مرحله یک چهارم نهایی باید به ترتیب با ازبکستان، کره جنوبی و چین بازی کنند.
آخرین مرتبه ای که حمید استیلی به عنوان مربی فعالیت داشته، به سال 1394 بازمی گردد که چیزی حدود نیم فصل، سفید و آبی های شهر انزلی را هدایت کرد و سپس از این تیم جدا شد.
سرمربی تیم ملی امید، کار مربیگری را با دستیاری در تیم پرسپولیس در سال 1383 آغاز کرد و تا سال 1387 در این سمت باقی ماند. او در ادامه به عنوان مربی استیل آذین انتخاب شد و شاهین بوشهر، پرسپولیس و ملوان بندرانزلی تیم های بعدی او بودند؛ جایی که اوج کارنامه کاری او در استیل آذین رقم خورد و استیلی توانست این تیم را به مقام پنجم لیگ برتر برساند.
شاید اگر دو شکست سنگین و هشداردهنده تیم ملی امید مقابل ازبکستان رقم نمی خورد و فرهاد مجیدی از سمتش استعفا نمی کرد، حمید استیلی هم حالا سرمربی تیم نبود ولی حالا به هر ترتیب، زننده یکی از به یادماندنی ترین گل های تاریخ ادوار جام جهانی، مسئولیت سنگینی را پذیرفته و چند روز بیشتر تا این چالش بزرگ فاصله ندارد؛ چالشی که همه اهالی فوتبال در ایران با تمام وجودشان دوست دارند، همانند همان ضربه ای که در بازی با آمریکا به توپ زد، غیرقابل پیش بینی و خوشحال کننده باشد.
منبع: ورزش 3
