انگلیس پس از 10 سال باخت
بخصوص که اگر این طلسمشکن در راستای بعد منفی باشد که دیگر هیچ؛ همه چیز را با هم مخلوط میکند! مشابه اتفاقی که برای انگلستان رخ داد. شکست برابر جمهوری چک شاید در اصل ماجرا که صعود به یورو 2020 است خلل خاصی وارد نکند اما خب همین که بدانیم سهشیرها پس از 43 بازی درمجموع تمام رقابتهای مقدماتی اعم از یورو و جامجهانی برای اولین بار طعم شکست را چشیدهاند، خب نمیشود به سادگی از کنار موضوع عبور کرد.
2 طلسمشکنی از یک مربی
پس از 14 برد پیاپی برای اولین بار از اکتبر سال 2011، انگلیس نتوانست در یک بازی مقدماتی پیروز شود و نوار بردهای پیاپی این تیم پاره شد. اگر بنابر این باشد که آخرین شکست آنها را مدنظر قرار دهیم، باید به10سال پیش بازگردیم. جایی که تیم پر ستاره فابیو کاپلو در راه مقدماتی جامجهانی آفریقای جنوبی، مغلوب اوکراین شد. از آن زمان سفیدپوشان دیگر به هیچ رقیبی در راه مقدماتی نباختند. هرچند بسیاری اعتقاد دارند که طی این سالها، انگلیس در قرعهکشیهای انتخابی معمولا در گروههای آسانی قرار میگرفته و همین موضوع کار آنها را بسیار راحت کرده است. فکتی که خیلی هم بیراه نیست و کمتر کسی به یاد دارد که آنها در مقدماتیها با تیم بزرگی پیکار کرده باشند. آخرین تیم بزرگ رقیب سهشیرها، همان کرواسی بود که دستشان را از رسیدن به یورو 2008 کوتاه کرد! اصل ماجرا اینجاست که انگلیس برای همین هم مدتهاست هیچ عنوان درخوری را کسب نکرده است. آنها در دور مقدماتی چند تیم درجه 2 و 3 را شکست میدادند، وارد تورنمنت میشدند و سر بزنگاه در اولین بازی دشوارشان، قافیه را واگذار کرده و از جامجهانی و یورو حذف میشدند. اتفاقی که البته با گرت ساوتگیت رخ نداد و تیم جوان این مربی جوان در جامجهانی روسیه پس از بیش از 2 دهه توانستند تا آخرین روز جامجهانی، در کشور میزبان حضور داشته باشند، هرچند عنوان چهارمی را به دست آوردند. این تفاوت تیم ساوتگیت با باقی انگلیسهای تاریخ بود. ساوتگیت یک سال قبل، طلسمشکنی کرد و این بار هم این کار را انجام داد. منتهی طلسم قبلی، بسیار منفی بود و شکسته شدنش همه انگلیسیها را شادمان کرد اما طلسم دوم این سوال را به وجود آورد که آیا مسیر سهشیرها درست است؟
پیشرفت، پسرفت
نمیتوان با یک باخت، دستاورد ساوتگیت در تیم ملی را زیرسوال برد. تیم ملیای که بسیار جوان شده و البته نسل خوبی که در فوتبال انگلستان روییده، درکنار جسارت سرمربی با یکدیگر تکمیل شده است. با این وجود باخت مقابل جمهوری چک در یکی از بدترین نمایشهای چند وقت اخیر تیم، این ابهام را به وجود آورده که انگار بازیکنان این تیم در غرور دست و پا میزنند. اینکه ستارههای خط حمله نظیر رحیم استرلینگ نتوانند موقعیت ایجاد کنند، قطعا مهاجمان تیم را فلج خواهد کرد. اتفاقی که برابر چک رخ داد؛ نه یک تیم بزرگ مثل فرانسه، اسپانیا یا بلژیک، برابر جمهوری چک. شاید این تلنگری باشد برای ساوتگیت که از ابتدای برعهده گرفتن سکان هدایت تیم ملی کشورش، هر روز این تیم را در مسیر پیشرفت قرار میداد اما چند صباحی میشود که این پیشرفت به درجا زدن و یا حتی پسرفت تبدیل شده است. اگر مشکل غرور بود، که احتمالا با این شکست ناگهانی در دقایق پایانی حل میشد اما اگر ایراد جای دیگری باشد، قطعا آقای سرمربی باید فکری بیندیشد.
منبع: آخرین خبر
