تاراج سرمایه استقلال و پرسپولیس به بهانه قراردادهای تجاری/ بیکفایتی مدیران سرخابی
در تاریخ ششم آبان 98 محمدحسن انصاریفرد، مدیرعامل وقت پرسپولیس با شرکت آتیهدادهپرداز قرارداد رسمی امضا کرد.
عصرشهروند — بنا به این قرارداد، این شرکت به عنوان کارگزار رسمی سرخپوشان به مدت ۵ سال شناخته و به همگان معرفی شد. از همان روز حاشیههای جدید وارد اردوگاه سرخ شد. قراردادی که از ابتدا در هیئتمدیره محل اختلاف بود اما تزریق پول به باشگاه و راه افتادن برخی امورات باعث شد تا صدای کسی از درون باشگاه درنیاید. هر چند بعدها مشخص شد همان تزریق اولیه پول هم قرضالحسنه بوده و باشگاه باید آن مبلغ را برگرداند. بعد از رفتن انصاریفرد بود که مدیران پرسپولیس و در راس آنها رسولپناه با اشاره به یک قرارداد ترکمنچایگونه با جدیت به دنبال فسخ قرارداد با کارگزار افتاد اما درنهایت این اتفاق رخ نداد و همان قرارداد قبلی با چند تغییر و اضافه شدن الحاقیه و البته با یک امضای جدید به جای امضای محمدحسن انصاریفرد به قوت خود باقی ماند.
در قرارداد قبلی بر اساس بند یک از ماده ۳ قرارداد، پرسپولیس عملا برای هیچ فعالیت اقتصادی اختیاری از خود نداشت و همه چیز به کارگزار واگذار شده بود. خیلی کوتاه و ساده تمام آنچه پرسپولیس نامیده میشود، در این ماده به این کارگزار واگذار شده بود و حالا باید ببینیم در قرارداد جدید تغییری صورت گرفته یا خیر؟!
موضوع دیگر در خصوص زمان قرارداد است. در قرارداد اولیه مدت کلی قرارداد از تاریخ امضای آن به مدت ۵ سال شامل ۵ فصل لیگ برتر فوتبال ایران از فصل ۹۹-۹۸ تا پایان فصل ۰۳-۱۴۰۲ بود. حالا الحاقیهای به این قرارداد اضافه شده که مدت زمان آن را به ۳ سال کاهش داده که البته تاثیری در نقد و بررسی اصل موضوع ندارد. نکته عجیب این است که چطور پرسپولیس که وزارت ورزش مدعی شده میخواهد آن را وارد بورس کند به دست بخش خصوصی بسپارد، با یک کارگزار مالی ناشناس قرارداد ۵ ساله (در الحاقیه جدید ۳ سال را در نظر داشته باشید) امضا کرده؛ آن هم سالی که به صورت فصل فوتبالی محاسبه شده است؟ آیا خصوصیسازی پرسپولیس با این قرارداد و زمانبندی غیرمتعارف آن در تضاد نیست؟ آیا میتوان باور داشت که عزمی برای خصوصیسازی این باشگاه وجود دارد اما صرفه اقتصادی آن برای ۵ و حالا ۳ سال واگذار بشود؟! میتوان باور داشت که برای انعقاد چنین قراردادی صلاح پرسپولیس در نظر گرفته شده است؟
رسولپناه، سرپرست باشگاه پرسپولیس عنوان کرده در گام اول مبلغ ۳۰میلیارد تا خردادماه از سوی کارگزار به باشگاه تزریق میشود. سرپرست سرخها همچنین مدعی شده که برخلاف قرارداد قبلی در قرارداد جدید کف ۱۱۰میلیارد تومان پرداختی به باشگاه در نظر گرفته شده و پرسپولیس حداقل ۱۱۰میلیارد تومان تا پایان برج ۲ سال بعد دریافت میکند. مسلما اضافه شدن یک مبلغ به عنوان کف قرارداد میتواند اتفاق خوبی تلقی شود اما نکته مهم اینجاست که آیا خود پرسپولیس توانایی استفاده و سود بردن از پتانسیلهای موجود را نداشت؟! آیا پرسپولیس با پشتوانه هواداران ۲۰، ۳۰ میلیونی خود نمیتواند در بسترهای دیجیتالی، اینترنتی، مخابراتی و دیگر بسترهای فناوری اطلاعات و ارتباطات درآمدزایی کند؟! آیا خود پرسپولیس نمیتواند با ایجاد ارتباط و ارائه خدمات به هواداران باشگاه، سامانههای مختلف هواداری، کارت و حساب هواداری، خدمات ارزش افزوده مخابراتی، وبسایت و پورتال هواداران و دیگر بسترهای ارائه خدمات و محصولات هواداری درآمدزایی کند؟! آیا تبلیغات دیجیتالی، پیراهن و البسه ورزشی، تلویزیونی، رادیویی، مکتوب و چاپی فرصت مناسبی را برای درآمدزایی در اختیار باشگاه قرار نمیدهد؟! تمامی این سوالات را میتوان در خصوص باشگاه استقلال هم مطرح کرد.
