خداحافظ آقای کامبک

فراز
والورده در سال 2017 به تیمی آمد که سابقه پوشیدن پیراهن آن را داشت. هرچند او هیچ‌وقت بازیکن بزرگی نبود اما فاکتور مهم انتخاب‌های اخیر کاتالان‌ها برای نشستن روی نیمکت این تیم را داشت؛ یعنی پوشیدن پیراهن تیم. در سال‌های اخیر به جز جراردو مارتینو تمامی مربیانی که روی نیمکت بارسا نشسته بودند روزگاری پیراهن این تیم را بر تن کرده بودند و از قضا همه این افراد نیز با ادامه فلسفه فوتبال هجومی تیم نشان دادند از DNA آبی‌اناری‌پوشان بهره‌مند هستند. همین اتفاق باعث شد تا آن‌ها به سراغ سرمربی تیم اتلتیکوبیلبائو بروند. کسی که در طی دوران حضور خود روی نیمکت این تیم یک سوپرجام به ارمغان آورده بود. پس از این انتخاب عده‌ای از هواداران تیم راضی به نظر نمی‌‌رسیدند و معتقد بودند او برای این تیم کوچک است. با شروع فصل و پیروزی‌های پی‌در‌پی تیم، این نارضایتی جای خودش را به امید داد؛ امید به این‌که این تیم می‌تواند پس از گواردیولا و انریکه بار دیگر به یک سه‌گانه تاریخی برسد. کاتالان‌ها مثل گذشته چشمنواز بازی می‌کردند و صدرنشین لیگ بودند. به نظر می‌رسید تیم والورده می‌تواند رقیب سنتی آن‌ها یعنی رئال را از تخت پادشاهی در لیگ قهرمانان پایین بکشد اما استادیوم المپیکوی رم کاخ تمام آرزوهای هواداران تیم کاتالان را فرو ریخت. بارسلونا در مرحله یک‌چهارم نهایی لیگ قهرمانان در فصل 18-2017 با رم بازی داشت؛ تیمی که آسان‌ترین قرعه موجود به نظر می‌رسید و برتری 4-یک در نوکمپ خیال هواداران را راحت کرده بود اما بدبین‌ترین هوادار بارسا هم فکر نمی‌‌کرد این تیم با 3 گل از رم شکست بخورد و حذف شود. هرچند بارسا لیگ قهرمانان را بار دیگر به رقیب سنتی خود واگذار کرد اما توانست فصل را با دوگانه داخلی به پایان ببرد تا کمی روی زخم‌های خود مرهم بگذارد؛ نتیجه‌ای که در سال اول چندان بد نبود.
فرود
با شروع فصل بعد همه هواداران انتظار قهرمانی در لیگ قهرمانان را داشتند؛ بخصوص که زیدان هم از رئال جدا شده بود و موقعیت برای موفقیت در تورنمنتی که 3 سال پیاپی در اختیار رئالی‌ها بود مهیا شده بود. اما باز هم ناکامی در این رقابت‌ها و باز هم کامبک نصیب بارسلونا شد. این بار آن‌ها در نیمه‌نهایی بازی 3-صفر برده در نوکمپ را 4-صفر در آنفیلد باختند تا بار دیگر نشان دهند فوتبال ورزشی کاملا غیرفابل پیش‌بینی است. دیگر انتقادات از والورده به اوج رسیده بود. به نظر می‌رسید این تیم بیشتر تیم مسی باشد تا والورده چراکه تاکتیک آبی‌اناری‌پوشان کاملا مشخص بود. اگر اعجوبه آرژانتینی مصدوم بود یا توسط دفاع حریف مهار می‌شد بارسا تقریبا هیچ شانسی برای پیروزی نداشت. در این بین هرچند تیم باز هم قهرمان لالیگا شد و شکست‌های سنگینی نیز به رقیب اصلی خود در فتح جام یعنی رئال تحمیل کرد اما شکست دور از انتظار در فینال کوپا دل‌ری مقابل والنسیا باعث شد تا دیگر کسی در کاتالان موافق ادامه حضور والورده روی نیمکت تیم نباشد. با تمام این اوصاف مدیران باشگاه تصمیم گرفتند باز هم به مرد اسپانیایی اعتماد کنند. هرچند بارسا در اوایل فصل با نتایج سینوسی باز هم صدای هواداران را درآورده بود اما در ادامه صدرنشینی در لالیگا به آن‌ها تسکین داده بود که شاید فصل سوم حضور والورده با موفقیت بزرگی همراه باشد. با شروع سال جدید و تساوی لحظات پایانی با اسپانیول قعرنشین در دربی کاتالان، آبی‌اناری‌پوشان به استقبال اتلتیکو رفتند؛ تورنمنتی که از قضا باز هم کامبک و حذف دستاورد آن بود! آن‌ها بازی برده را در 5 دقیقه پایانی واگذار کردند تا این بار دیگر همه در اسپانیا از خروج والورده از بارسا مطمئن باشند.
شروع دوباره
در حالی که همه جا صحبت از انتخاب ژاوی روی نیمکت این تیم به جای والورده بود، کیکه ستین، سرمربی 61 ساله و اسپانیایی که پیش از این هدایت بتیس را بر عهده داشت با قراردادی به مدت 2 فصل و نیم جانشین مردی شد که هواداران او را فاقد کاریزمای مناسب برای هدایت تیم می‌دانستند. از حالا دوران جدید با مردی آغاز شده که به عنوان یکی از شیفتگان یوهان‌کرایف و سبک موسوم به توتال فوتبال او مشهور است و البته تقریبا هیچ دستاورد خاصی در دوران مربیگری خود نداشته؛ ضمن این‌که به عنوان بازیکن نیز پیراهن بارسا را بر تن نکرده است. آیا ستین کلید رستگاری کاتالان‌ها خواهد بود؟ تا آخر فصل مشخص می‌شود.

منبع: آخرین خبر