فرهنگ و هنر
دنیای آرام هدی زینالعابدین
چشمی که دائم عیبهای دیگران را ببیند، آن عیب را به ذهن منتقل میکند.
و ذهنی که دائما با عیبهای دیگران درگیر است، آرامش ندارد، درونش متلاطم و آشفته است.
در عوض چشمی که یاد گرفته است همیشه زیباییها را ببیند، اول از همه خودش آرامش پیدا می کند.
چون چشم زیبابین عیبهای دیگران را نمی بیند و دنیای درونش دنیای قشنگیهاست… گرت عیبجویی بود در سرشت.
نبینی ز طاووس جز پای زشت
