رفقای نگران ویروس، شما و لاف بشردوستی!

باز ای کاش این قبیل تزهای حکیمانه را صرفا در فضای رقابت فوتبالی مطرح می‌کردند و دیگر به آن رنگ و بوی «انسانی» نمی‌دادند؛ اینطوری شاید یادمان می‌رفت مدافعان امروز جان آدم‌ها، دیروز چگونه بر همین سرمایه ارزشمند چوب حراج می‌زدند.
این روزها مدیران سپاهان طلایه‌دار دفاع از تعطیلی لیگ برای محافظت از بشریت هستند؛ توگویی در ورزشگاه خانگی همین‌ها نبود که با سنگ و زنجیر به هواداران پرسپولیس حمله شد و از تحقیر و کتک زدن یک طرفدار بی‌پناه و غریب ویدیوی افتخارآمیز تهیه و پخش کردند. انگار در همین باشگاه نبود که سرمربی و مدیرعامل در سودای فتح جام ناقابل حذفی از «مهندسی قهرمانی» سخن گفتند و تیغ موکت‌بری هواداران‌شان را رو به چشم طرف مقابل عریان کردند. دیگر بگذریم از ننگ ابدی سرکار احمدی بر پیشانی این فوتبال؛ سرباز وظبفه‌ای که در اصفهان از سلطان بدن عاجز شد. راستی آن روزها جان آدم‌ها مهم نبود؟ با همین نوع‌دوستی بود که بعد از گل نکردن پنالتی دقیقه صدوده از ناداوری حرف زدید و با تحریک مردم آنها را به جان هم انداختید؟
قصه تراکتور هم قشنگ است. به عنوان کسی که در این سال‌ها از بسیاری از زامبی‌های فحاش مجازی بیشتر به استادیوم یادگار رفت و آمد داشته، خوب می‌دانم که در این ورزشگاه متاعی ارزان‌تر از جان هوادار رقیب وجود ندارد. آنجا پدری را دیدم که زیر باران سنگ، روی سر پسرش سپر شده بود تا بزرگترین سرمایه عمرش را به خشم کور برخی هواداران میزبان نبازد، مردی را دیدم که از ترس جانش از دیوار چهار متری پایین پرید و پلیس را دیدم که دقیقه هشتاد جایگاه میهمان را خالی می‌کرد: «اگر الان نروید، آخر بازی مسوولیت جان‌تان با ما نیست.» کاش همه آن روزها نیم‌خط در نقد این رفتارها سخن می‌گفتید تا امروز ژست بشردوستی‌تان را باور کنیم، اما افسوس که در عصر ماقبل از کرونا، این شما بودید که با ادعاهای گزاف و نسنجیده، در آتش تفرقه و خشونت هیزم می‌انداختید. نه رفقای نگران ویروس؛ حنای شما خیلی وقت است رنگی ندارد.

منبع: بانک ورزش