سلاخی کالدرون!

پارسال در دقیقه اول بازی مشهد علی علیپور باید اخراج می‌شد، اما نشد و خودش چند دقیقه بعد پنالتی بادآورده را گل کرد. بعد از آن پدیده نود دقیقه با تمام قوا کوبید و به جایی نرسید. در عوض امسال پرسپولیس در خیلی از دقایق بازی سرتر از میزبانش بود، اما فرشاد فرجی که به خاطر خطا روی نادری باید اخطار دوم را می‌گرفت و اخراج می‌شد، در زمین ماند و ثانیه آخر گل برتری تیم یحیی را زد. پارسال شجاع خلیل‌زاده تخلف می‌کرد و محروم نمی‌شد، امسال اما بدون تخلف محرومش کردند تا پرسپولیس با وجود ارایه یکی از بهترین نمایش‌های این سالیانش در مشهد، دست خالی به تهران برگردد. پارسال علی علیپور تک موقعیت‌ها را به تور می‌چسباند، امسال اما پانصدوچهل دقیقه است عالم و آدم را معطل یک ضربه داخل چارچوب گذاشته. پارسال پرسپولیس هفته‌ها نمی‌برد و رقبایش هم رنگ پیروزی را نمی‌دیدند، امسال اما اگر پرسپولیس یک هفته برنده نباشد، رقبا هلهله‌کن از روی نعش‌اش رد می‌شوند.
با همه اینها اما بدون توجه به اعداد و ارقام جدول و اسکوربرد، رشد فنی و مستمر تیم کالدرون غیرقابل انکار است. این تیم بازی به بازی در حال بهتر شدن است و مربی دارد تاکتیکش را جا می‌اندازد، البته گر عمرش به چیدن این میوه قد بدهد. فعلا که عمال کودتا، نفس‌اش را بریده‌اند؛ از خبرچین‌هایی که واو به واو، همه اخبار رختکن را بیرون می‌دهند و کار آنالیز تیم را برای مربیان حریف آسان می‌کنند تا کاپیتان و ستون تیم که رسما مربی شصت‌ساله را «بچه» فرض کرده و بعد از آگاهی از نیمکت‌نشینی، خودش را به مصدومیت می‌زند. حالا انتخاب با هوادار است؛ اینکه شریک کودتا باشد و مرد آرژانتینی را در فضای مجازی سلاخی کند، یا رفیق ناخوشی‌ها باشد و پشت مربی تیم بایستد، حتی اگر این اصول‌گرایی، به قیمت خیلی چیزها تمام شود. فقط یادتان باشد هزار سال همراهی روزهای شادی، هم‌سنگ یک ثانیه همدلی در روزگار دشواری‌ها نیست.

منبع: بانک ورزش