شکست پی‌اس‌جی برابر تیمی با یک بیستم قیمت آن‌ها

پاری‌سن‌ژرمن جمعه شب این‌گونه به دیژون باخت. با انجام سبک بازی برتر و کسب صفر امتیاز و‌ متحمل شدن سومین شکست فصل. در لیگ یک‌طرفه لوشامپیونا، همواره عادت داریم که پی‌اس‌جی از روی همه رقبا رد شود و همیشه صدرنشین باشد. امسال هم مورد دوم اتفاق افتاده اما مورد اول، خیر. با تمام این ناکامی‌ها، پاریس ‌بدون احتساب بازی‌های دیشب ۸ امتیاز با تیم دوم جدول فاصله دارد و این یعنی حتی با این شکست نابهنگام و پیروزی سایر بالانشینان صدرنشینی این تیم ذره‌ای هم تهدید نمی‌شود. اما ایدئولوژی باشگاه چرا. باخت برابر تیم بیستم جدول رده‌بندی که اتفاقا ارزش ترکیبش از یک بیستم حریف هم کمتر است، یعنی فاجعه. دیژون درحالی سومین برد فصل خود را برابر ابر قدرت فرانسه به دست آورد که تا پیش از پایان بازی‌های هفته، صعود موقتی به رده هجدهم داشته و با تساوی احتمالی نیمس و برد احتمالی متز، دوباره برمی‌گردد به همان جایی که از آن آمده بود؛ یعنی کف جدول!
یکی برای هیچ‌کس
نمی‌توان با یک باخت، کل فصل پاری‌سن‌ژرمن را زیر‌سوال برد. می‌توان این باخت را به شانس و اقبال پایین و یا غرور آن‌ها ربط داد و خوش‌شانسی رقیب. همه تیم‌های بزرگ هم روزی شکست می‌خورند و این اتفاق را تجربه می‌کنند پس پی‌اس‌جی هم از این قاعده مستثنی نیست. اما موردی که تکرار شود، دیگر نامش اتفاق نیست. شاید قهرمانی پاری‌سن‌ژرمن در لیگ با توجه به قدرت رقبا و از همین حالا تضمین شده باشد اما مسئله اینجاست که این قهرمانی‌ها مدت‌هاست که دیگر آن‌ها را ارضا نمی‌کند. پاریسی‌ها رویای قهرمانی در اروپا را در سر می‌پرورانند اما حتی از رسیدن به نیمه نهایی این رقابت‌ها هم عاجز هستند. هرسال، آن‌ها به این امید ترکیبشان را با ستاره‌ها مسلح می‌کنند و پای به فصل جدید می‌گذار‌ند که این بار دیگر نامشان را در لیگ قهرمانان مطرح کنند اما تا به‌حال که این اتفاق رخ نداده است. با این شرایط، رخ دادن این باره آن‌هم بعید به نظر می‌رسد. حتی اگر رئال‌مادرید را 3 تایی کنند. پی‌اس‌جی امسال یک تیم کاملا غیر‌قابل پیش‌بینی نشان داده است. تیمی که یک روز بی‌نهایت خوب است و‌ روز دیگر قصد دارد همان خوب بودن را تکرار کند اما آنقدر عجول است که همه تلاش‌ها نتیجه عکس می‌دهد. تقصیر توماس توخل است؟ شاید. سرمربی نمی‌تواند در این زمینه بی‌تقصیر باشد. یادی کنید از اتفاقات یکی، 2 ماه آخر فصل گذشته. پاری‌سن‌ژرمن چند هفته مانده به پایان فصل، موفقیتش در رقابت‌های داخلی را تضمین کرده بود. یعنی تقریبا قهرمان لوشامپیونا شده‌ و به فینال جام حذفی رسیده بود. اما حذف ناباورانه از لیگ قهرمانان، داشت کار را به جایی می‌رساند که قهرمانی قطعی شده در لیگ هم از بین برود! تیم جام حذفی را واگذار کرد و شانس آورد که آنقدر با رقبای لیگ فاصله گرفته بود که باخت‌های سریالی انتهای فصل، قهرمانی را از آن‌ها نگرفت. عده‌ای آن نتایج را به غیبت نیمار ربط دادند و شاید بتوان گفت که به نوعی بیراه هم نبود اما توخل باید به بازی بدون ستاره پرحاشیه‌اش عادت کند. با غیبت در بازی برابر دیژون، حالا نیمار به رکورد منحصر به فرد انجام ۶۳ بازی برای پی‌اس‌جی و ۶۴ بازی غیبت برای تیم دست یافته و بازی‌های از دست داده‌اش، از بازی‌های انجام داده‌اش بیشتر است! این است یک ستاره ۲۲۲ میلیون یورویی که همیشه هم ناز و ادا دارد. شاید بهتر باشد سرمربی آلمانی علاوه‌بر دست بر داشتن از عادت‌های عجیب تاکتیکی مثل بازی دادن به دفاع وسط در پست هافبک دفاعی و مدافع چپ در پست هافبک وسط(که هیچ‌کدام هم‌ جواب نداده و‌ نمی‌دهد) کمی نقش کیلیان امباپه را در تیم پررنگ‌تر از چیزی که هست بکند، چرا‌که به نظر تنها دلسوز فعلی پاریس، همین جوان گران‌قیمت است.

منبع: آخرین خبر