مکدرموت از تجربه حضور در دربی سرخابیها میگوید
لینفیلد در این فصل نتوانست حضور موفقی در مسابقات اروپایی داشته باشد و در همان مراحل مقدماتی از لیگ اروپا حذف شد. در هفتههای اخیر بیشتر اخبار درباره گلنتوران درباره سرمایهگذاری علیپور، تاجر ایرانی – بریتانیایی در این تیم بود که قرار است تحولی در این باشگاه ایرلندی ایجاد کند.
شاگردان مکدرموت در حالی پا به این مسابقه میگذارند که هر پنج بازی گذشته خود در رقابتهای مختلف را با پیروزی پشتسر گذاشتهاند و در جدول لیگ نیز در رتبه سوم قرار دارند. این نخستینبار است که این مربی ایرلندی دربی این دو تیم بزرگ (که به آن بلکلاسیکو نیز گفته میشود) را مربیگری میکند اما پیش از این تجربه حضور در یک دربی بزرگ در دورانی را که روی نیمکت استقلال ایران مینشست داشته است.
او میگوید: این نخستین دربی من در بلفاست است و بهدنبال تجربه آن هستم. من خیلی خوششانس بودم که توانستم حضور در یکی از بزرگترین دربیهای دنیا را تجربه کنم. 100 هزار نفر در ورزشگاه حضور داشتند و واقعا سروصدای زیادی وجود داشت. قطعا دربی بلفاست هم همینگونه خواهد بود؛ چراکه اصلا مهم نیست که 100 هزار، 10 هزار یا 15 هزار نفر در ورزشگاه باشند بلکه انرژی حاکم بر آن اهمیت دارد. حتی در بازیهای زیر 10 سال و لیگهای آماتور هم دربی مهم است و حال و هوای خاص خود را دارد.»
تجربه دربی تهران
بازیکنان وقتی از تونل ورزشگاه بیرون میآیند با سروصدایی کرکننده مواجه میشوند و قطعا بازی کردن برابر 100 هزار نفر، آنهم در یکی از دربیهای مهم جهان خیلی آسان نیست. او در ادامه با اشاره به جو خاصی که در ورزشگاه آزادی تهران در جریان دربی پایتخت وجود دارد و تجربیاتش که مربوط به حدود دو سال پیش است، میافزاید: «در آنجا دو تیم بزرگ حضور دارند، استقلال و پرسپولیس.
یکی قرمز و دیگری آبی. ورزشگاه آنها مشترک است و این بازی بهنوعی برای هر دوی آنها دیدار خانگی محسوب میشود. ورزشگاه به دو بخش تقسیم میشود؛ نیمی قرمز و نیمی دیگر آبی. بلیتهای بازی، روز قبل از آن فروخته میشود و شما نمیتوانید بلیتها را بهصورت اینترنتی تهیه کنید. به همین دلیل عدهای از هواداران از چند روز قبل از بازی مقابل ورزشگاه اردو میزنند و شب را آنجا میخوابند. روز مسابقه هم بسیار شلوغ است و گاهی بینظمی وجود دارد.
وقتی از تونل وارد ورزشگاه میشوید 100 هزار نفر آنجا هستند و شبیه یک مراسم عروسی یا کنسرت است که سروصدا همهجا را پر کرده است؛ طوری که حتی صدای نفر کناری خود را نمیشنوید. این کار را برای مربیان دشوار میکند و به سختی میتوانند حرفهای خود را به بازیکنانشان انتقال دهند. این جوی است که امیدوارم هر مربیای بتواند یکبار آن را تجربه کند. یک بازی خاص با هوادارانی که اصلا از همدیگر خوششان نمیآید اما درمجموع تجربهای فوقالعاده است.»
منبع: فرهیختگان
