میخواهم قهرمان باشم؛ نه مانکن
در شرایطی که فوتبال ایران در آستانه گرایشی اجباری و ناخواسته به مربیان داخلی است، حداقل امیدواری آن است این مربیان نگاهی منصفانه به رقابت خود با استراما داشته باشند تا آن را به نردبانی برای پیشرفت خود تبدیل سازند.
اگر سرت را بریدند، مردی!
مسیر استراما و شاگردانش تا قله مدنظرشان هموار نبود. استقلال این فصل با بدبیاری در استفاده از موقعیتهایش، دریافت گلهای دیرهنگام و زیان از اشتباهات داوری، پس از 5 هفته تلخ، بدون پیروزی در جایگاه یکی مانده به آخر جدول ایستاده بود. بارها این عوامل نامطلوب قلب استقلال را لرزاندند. مرد ایتالیایی شکست میخورد؛ به بدبیاریها اشاره میکرد ولی از استواری او کم نمیشد. هیچگاه نگفت داوری سر ما را برید. شکستها را با بهانههای برحق فراموش نمیکرد؛ بلکه آنها را به انگیزهای برای تلاش دوباره بدل میساخت. همین که به خبرنگاران از این موانع میگفت، آنها را از ذهن خود بیرون میبرد و تنها به تمرینهای سخت پیشرو تمرکز میکرد.
میخواهم قهرمان باشم؛ نه مانکن
وینفرد شفر، سرمربی پیشین استقلال عمدهای از محبوبیتش را از طریق بیانیههای بلندبالایی که در فضای مجازی مینوشت بهدست آورد و البته از طریق حرفهای دهانپرکنی که در کنفرانسهای مطبوعاتی به زبان میآورد. او مدتی هم استقلال را هجومی و تماشاگرپسند ساخت اما محبوبیت او تا انتهای لیگ هجدهم به قوه خود باقی نماند. استراماچونی بیشک در ژست گرفتن و سخنرانی برترین مربی لیگ نوزدهم نیست. او تمرکزش را بر حرفها و حرکاتش نمیگذارد؛ بلکه اجازه داد عمل و تلاشش محبوبش کند. او با اخم به ایران آمد و در تمرینات پیشفصل جدیتش اجازه نداد این اخم جای خود را به چیزی دلچسبتر از یک لبخند ژکوندی بدهد.
مهم نیست آنها که باشند؛ ما استقلالیم
7 سال حضور کارلوس کیروش، پیریزی تاکتیکهای دفاعی، بسته و نتیجهگرا را به مربیان داخلی زیادی آموخت. بدیهی است این مربیان در اجرای چنین برنامههایی مهارت و توانایی سیکیو را ندارند اما نکته منفی آن این است که در این سالها کمتر مربیانی مانند یحیی گلمحمدی و (شاید بتوان گفت) فرهاد مجیدی در فوتبال ما ظهور کردند که جنس متفاوتی ارائه دهند. فوتبال ایران به یک استراماچونی با تفکرات هجومی و منطبق با فوتبال روز دنیا نیاز داشت تا درسی بگیرد که از ناکامی چندینساله در لیگ قهرمانان آسیا و تقابل با تفکرات مربیان گرانقیمت باشگاههای عربی نگرفت.
منبع: آی اسپورت
