هزار طارمی، یک مهدوی‌کیا

بعد از ریزه‌اسپور و آن داستان‌ها، ریوآوه دومین انتخاب طارمی در اروپاست؛ به‌به از این همه بزرگی و اعتبار! به هر حال هر کسی مختار است خودش در مورد آینده‌اش تصمیم بگیرد و طارمی هم از این قاعده مستنثنی نیست. بخش دردناک ماجرا اما قسمتی از اظهارفضل امروز او راجع‌به عدم حضورش در پرسپولیس است؛ جایی که می‌گوید: «من تنها بازیکنی بودم که به پرسپولیس خیر رساندم و پول ترانسفرم به باشگاه رسید.»
این انگار اصلا فحش تاریخ است. شاید روی این کره خاکی هر آدم آزاده‌ای جای مهدی طارمی بود، تا آخر عمر استفاده از همه مشتقات کلمه «خیر» را قدغن می‌کرد؛ خالق خفت‌آلودترین خیریت تاریخ اما، کمتر از دو سال بعد از فاجعه پنجره‌های بسته منت حق ترانسفر 500 هزار دلاری‌اش را بر سر پرسپولیسی‌ها می‌گذارد و می‌گوید هیچکس دیگری چنین لطفی به آنها نکرده. البته که از طارمی و مکتب رو به گسترش «طارمیسم» توقعی بیش از این نیست، اما شاید هنوز عده‌ای یادشان باشد چطور از رهگذر انتقال مهدی مهدوی‌کیا به فوتبال اروپا، به اندازه یک گنج به پرسپولیس سود رسید. اروپای او هم البته از جنس ریزه و ریو نبود؛ مهدی قرضی به بوخوم رفت و پس از آن به عضویت هامبورگ درآمد. سر هر دو انتقال هم کلی پول به پرسپولیس رسید، بدون اینکه مهدی در طول عمرش یک کلمه در این مورد سخن گفته باشد. حرف از کیاست؛ پسری که هزار طوفان در ساق‌هایش و هزار نسیم در صورتش موج می‌زد و چه طعنه‌آمیز که همین امروز، دوم مرداد سالروز تولدش است.
یکی از یازده مرد برتر تاریخ هامبورگ، وقتی سال آخر فوتبالش به پرسپولیس برگشت آنقدر عذاب کشید که اشکش در تلویزیون درآمد، اما باز حاضر نشد یک قدم علیه منافع باشگاه بردارد. او همین تازگی‌ها گفته: «بخشی از دینم به پرسپولیس زمانی ادا می‌شود که از آکادمی کیا یکی، دو بازیکن خوب به تیم بدهم.» مهدی هنوز خودش را مدیون پرسپولیس می‌داند، اما طارمی منت خیررسانی‌اش را بر سر باشگاه می‌گذارد؛ با ما چه می‌کنی روزگار غدار؟ البته که امثال طارمی نباید نگران باشند؛ پرچم آنها را قبیله غش‌وضعفی‌های فوتبال ایران همچنان بالا نگه خواهند داشت؛ باگ‌های فرهنگ هواداری که دنبال چشم وابروی بازیکنان راه می‌افتند و هرگز نمی‌فهمند باشگاه مهم‌تر از هر ستاره‌ای است. راستی که کاش می‌شد هزار طارمی به روزگار بدهیم و یک مهدوی‌کیای دیگر بگیریم.

منبع: بانک ورزش