۵عامل عدم استقبال تهرانیها ازدوچرخههای اشتراکی
عضو شورای شهر تهران با بیان اینکه اجرای طرح دوچرخههای اشتراکی و توسعه مسیرهای دوچرخه در درون شهر تهران با استقبال شهروندان همراه نبوده است و پنج عامل اصلی از جمله فاصلههای طولانی، شرایط اقلیمی، شیب شهر، آلودگی هوا و نبود صرفه اقتصادی دلایل ناکامی این طرح هستند.
به گزارش عصرشهروند ورزشی، سید محمد آقامیری با اشاره به رویکرد مدیریت شهری در خصوص استفاده از دوچرخه در پایتخت، اظهار کرد: تجربه سالهای گذشته نشان داده است که اجرای طرح دوچرخههای اشتراکی در تهران با استقبال شهروندان مواجه نشده و به همین دلیل نمیتوان آن را موفق ارزیابی کرد.
وی با بیان اینکه پنج عامل اصلی موجب عدم استقبال شهروندان از دوچرخه شده است، گفت: نخستین عامل، موضوع زیرساختهاست. در بسیاری از کشورهای توسعهیافته، فاصله محل سکونت تا محل کار یا مراکز خرید کوتاه است و افراد در صورت تغییر محل کار نیز میتوانند محل زندگی خود را به نزدیکترین نقطه منتقل کنند؛ اما در تهران بسیاری از شهروندان فاصلهای بیش از ۲۰ کیلومتر میان محل زندگی و محل کار خود دارند و طی چنین مسافتی با دوچرخه امکانپذیر نیست. این در حالی است که فاصله شرق تا غرب تهران نیز حدود ۵۳ کیلومتر است.
آقامیری ادامه داد: دومین عامل، شرایط اقلیمی تهران است. حدود نیمی از سال به دلیل گرمای تابستان و سرمای زمستان، استفاده از دوچرخه به عنوان وسیله سفر شهری با دشواری همراه است.
عضو شورای شهر تهران با اشاره به سومین عامل عدم استقبال شهروندان از دوچرخه های اشتراکی، افزود: توپوگرافی شهر تهران نیز یکی از موانع جدی استفاده از دوچرخه است. اختلاف ارتفاع حدود ۹۰۰ متری میان شمال و جنوب شهر و شیبهای تند در بخشهایی از تهران، امکان استفاده از دوچرخه را با محدودیت جدی مواجه میکند.
وی چهارمین دلیل را مسائل پزشکی عنوان کرد و گفت: دوچرخهسواری نیازمند تنفس عمیق است و یک فعالیت هوازی محسوب میشود. از سوی دیگر، آلودگی هوای تهران که بیش از ۲۵۰ روز سال در مرز هشدار قرار دارد، استفاده از دوچرخه را برای سفرهای شهری به اقدامی غیر بهداشتی و غیر اصولی تبدیل میکند. طبق نظر پزشکان نیز دوچرخهسواری در هوای آلوده میتواند تا ۱۰ برابر بیشتر از پیادهروی برای افراد آسیبزا باشد.
آقامیری پنجمین عامل را اقتصادی دانست و تصریح کرد: در کشورهای توسعهیافته هزینه سوخت، استفاده از خودروی شخصی و حتی حملونقل عمومی بالاست و همین موضوع افراد، به ویژه جوانان، را به استفاده از دوچرخه به عنوان وسیلهای ارزانتر سوق میدهد؛ اما در تهران چنین شرایطی وجود ندارد و استفاده از دوچرخه از منظر اقتصادی نیز توجیه کافی برای شهروندان ایجاد نمیکند.
وی با اشاره به عملکرد مدیریت شهری در حوزه مسیرهای دوچرخه، گفت: در این دوره مدیریت شهری، با وجود اینکه مسیرهای دوچرخه ایجاد شده در دوره گذشته حذف نشد، اما همان مسیرها نیز مورد استقبال قرار نگرفت. در دوره قبل حدود ۳۵۰ کیلومتر مسیر دوچرخه در سطح شهر، شامل پیادهروها، پارکها و بوستانها، احداث شد، اما بررسیها نشان داد که حتی در این ۳۵۰ کیلومتر مسیر، ۳۵۰ دوچرخهسوار هم تردد نمیکنند.
عضو شورای شهر تهران ادامه داد: بر همین اساس اعلام کردیم که دیگر نباید برای ساخت مسیرهای جدید دوچرخه هزینه شود، زیرا وقتی از این مسیرها استقبال نمیشود، هزینهکرد در این بخش توجیهی ندارد.
آقامیری با تأکید بر ضرورت فرهنگسازی پیش از توسعه زیرساختها، گفت: ابتدا باید فرهنگ استفاده از دوچرخه را در جامعه تقویت کنیم و در همین راستا پیشنهادی ارائه دادیم که شهرداری به جای هزینه کرد برای ساخت مسیرهای جدید، دوچرخه خریداری کرده و آنها را در قالب امانت در اختیار دبیرستانهای پسرانه، بهویژه در نیمه جنوبی شهر، قرار دهد.
وی افزود: پیشنهاد ما این بود که شهرداری بهعنوان نمونه، هر ۱۰۰ دستگاه دوچرخه را به یک دبیرستان پسرانه اختصاص دهد تا مدیریت مدرسه آنها را به صورت امانی در اختیار دانشآموزان قرار دهد، نه اینکه مالکیت آنها را واگذار کند. به اعتقاد ما، خاستگاه اصلی استفاده از دوچرخه، نوجوانان و دانشآموزان هستند و میتوان از این طریق فرهنگ استفاده از دوچرخه را از سنین پایین گسترش داد.
عضو شورای شهر تهران خاطرنشان کرد: پیشنهاد کردیم بودجهای که قرار است صرف ساخت مسیرهای دوچرخه شود، به خرید دوچرخه و تشویق جوانان و دانشآموزان برای استفاده از آن اختصاص یابد؛ چرا که هزینه ساخت مسیرها در شرایط فعلی عملاً بازگشت و اثربخشی لازم را ندارد. این پیشنهاد در ابتدا مورد موافقت قرار گرفت، اما در ادامه در روند بروکراسی اداری متوقف شد و دیگر از سرانجام آن اطلاع نداریم.
آقامیری با اشاره به واکنش برخی شهروندان نسبت به مسیرهای دوچرخه نیز گفت: در برخی محلات، شهروندان نسبت به ایجاد این مسیرها اعتراضهای جدی داشتند؛ زیرا این مسیرها به محل تردد موتورسیکلتها تبدیل شده بود. حتی در برخی مناطق، اهالی با جمعآوری استشهاد محلی، شهردار ناحیه و منطقه را ناچار کردند که مسیر دوچرخه را از آن خیابان حذف کند. منبع
