اگزوزها نفسِ دوندگان پارک پردیسان را بریدند!
«پارک پردیسان، قطب ورزش همگانی پایتخت، در محاصره خودروهایی قرار گرفته که امنیت و سلامت دوندگان را تهدید میکنند. نفوذ ماشینهای اداری و شخصی به جادههای سلامتی، پارادوکسی تلخ در مرکز مدیریت محیط زیست ایجاد کرده است؛ جایی که دود اگزوز و خطر تصادف، آرامش و حقِ پیادهرویِ ایمنِ شهروندان را میبلعد.»
به گزارش عصرشهروند، پارک پردیسان برای تهرانیها چیزی فراتر از یک فضای سبز ساده است؛ اینجا «استادیومِ بدون سقف» پایتخت است که از سپیدهدم تا نیمهشب، پیر و جوان را برای دویدن و بازیابی سلامتی به سوی خود میکشد. اما این روزها، ریه سبز غرب تهران با یک تناقض ساختاری دستبهگریبان است. نفوذ گسترده خودروهای اداریِ سازمان محیط زیست و ماشینهای شخصی به عمق مسیرهایی که باید قلمرو مطلقِ پیادهها باشد، این اکوسیستم ورزشی را با بحران امنیت و آلودگی روبهرو کرده است. در حالی که شهروندان برای استنشاق هوای پاک و فرار از ترافیک به تپههای پردیسان میآیند، ناچارند در میان دود اگزوز و خطر تصادف بدوند؛ وضعیتی که آرامشِ تنها پناهِ باقیمانده برای ورزش همگانی در تهران را به شدت مخدوش کرده است.
تداخلِ خطرناکِ پیاده و سواره در جاده سلامتی
مسیرهای دویدن در پردیسان، شریانهای حیاتی این پارک هستند که هزاران نفر در طول شبانهروز در آنها تردد میکنند. حضور دوندگانی که با تمرکز بالا و ضربان قلب تند در حال تمرین هستند، نیازمند فضایی ایزوله و به دور از تنشهای ترافیکی است. اما واقعیتِ میدانی پردیسان نشاندهنده یک تداخل خطرناک است؛ جایی که دوندگان و پیادهگردها مدام باید مسیر خود را به نفع خودروهای عبوری تغییر دهند. این تداخل نه تنها تمرکز ورزشی را از بین میبرد، بلکه احتمال وقوع تصادفات جرحی را در مسیرهایی که اساساً برای «پا» طراحی شدهاند نه «چرخ»، به شدت بالا برده است. برای پیرمردی که صبح زود قدم میزند یا جوانی که با سرعت در حال دویدن است، مواجهه ناگهانی با یک خودرو در پیچ جادههای پارک، یک تهدید جدی برای سلامت محسوب میشود.
پارادوکسِ حضورِ خودرو در مرکز فرماندهیِ محیط زیست
استقرار ساختمانهای ستادی سازمان حفاظت محیط زیست در قلب پارک، به طور طبیعی حجم بالایی از ترددهای اداری را به این فضای سبز تحمیل کرده است. پارادوکسِ ماجرا اینجاست که دقیقاً در مکانی که باید الگوی «حملونقل پاک» و «حفاظت از هوا» باشد، خودروهای دولتی و پرسنلی با تردد مداوم خود، اتمسفر پارک را آلوده میکنند. شهروندی که به امید هوای پاکِ پردیسان مسیر طولانی را طی کرده، وقتی در حین دویدن با بوی تند بنزین و گازوئیل خودروهای اداری مواجه میشود، با یک بنبست ذهنی روبرو میگردد. این حجم از ماشینآلات، هوای ناحیه مرکزی پارک را از حالت کوهستانی و پاک به وضعیت شهری و آلوده تغییر داده و عملاً کارکرد زیستمحیطی پارک را زیر سایه نیازهای اداری برده است.
سلبِ آرامش از دوندگانِ شبانه و خانوادهها
پردیسان یکی از معدود نقاطی است که زندگی در آن تا نیمهشب جریان دارد و بسیاری از شهروندان به دلیل مشغله کاری، ساعات پایانی شب را برای ورزش انتخاب میکنند. در این ساعات، نفوذ خودروهای شخصی به معابر داخلی پارک، امنیت روانی محیط را به کلی تخریب میکند. نور شدید چراغ خودروها در تاریکی مسیرهای پیادهروی و صدای ناهنجار موتورها، سکوتِ لازم برای آرامشِ پس از یک روز کاری را از بین میبرد. خانوادههایی که همراه با کودکان خود در حال قدم زدن هستند، در محیطی که باید «امنترین» نقطه شهر برای آنها باشد، مدام باید نگرانِ لاییکشی یا سرعت بیجای خودروهایی باشند که نظارت دقیقی بر ورود آنها به حریم پیادهرو وجود ندارد.
ضرورتِ اخراجِ ماشین از حریمِ ورزشِ همگانی
پایان دادن به بحرانِ فعلی پردیسان، نیازمند یک مرزبندی صلب و غیرقابل نفوذ میان معابر خودرویی و جادههای سلامتی است. مدیریت پارک و سازمان محیط زیست باید بپذیرند که اولویتِ مطلق در این فضا با «انسانِ پیاده» است. جداسازی کامل ورودیهای اداری از مسیرهای عمومی، ممنوعیت ورود هرگونه خودروی شخصی به عمق پارک در ساعات غیراداری و جایگزینی خودروهای خدماتی با موتورهای برقی، از جمله اقداماتی است که میتواند هویتِ ورزشی پردیسان را احیا کند. پردیسان نباید به پارکینگی بزرگ برای کارمندان یا معبری برای دوردورهای شبانه تبدیل شود؛ اینجا میثاقگاهِ دوندگان تهران است و بازگرداندنِ «حقِ پیادهرویِ بدونِ دود و ترس» به مردم، کمترین وظیفه متولیان این بوستان است.
