اساطیر ناکامی

عصرشهروند — قرار بود شنبه همین هفته لیورپول در صورت برگزاری مسابقات قبل از شیوع ویروس کرونا عنوان قهرمانی را بالای سر ببرد اما فعلا سرنوشت برگزاری مسابقات مشخص نیست. آن‌ها یک شانس دیگر خواهند داشت اما بازیکنانی وجود دارند که هیچ زمان شانس دیگری برای رسیدن به این عنوان را به دست نیاوردند. با چند بازیکنی که هرگز به این جایزه نرسیدند آشنا می‌شوید.
استیو مک‌منمن
باورکردنی به نظر نمی‌رسد اما او جزو بازیکنانی است که به این عنوان دست نیافته است. طی ۱۲ ماه انتقال از رئال‌مادرید به لیورپول او لیگ قهرمانان اروپا را در پاریس بالای سر برد. هافبک سابق تیم ملی انگلیس در دیدار مقابل والنسیا گل دیدنی به ثمر رساند و در سال ۲۰۰۰ جام قهرمانی را در ورزشگاه پارک‌دوپرنس به دست آورد.
پت جنینگز
در سال ۱۹۶۴ یعنی ۳ سال پس از این‌که اسپرز زیر نظر بیل نیکلسون به دوگانه دست یافتند وارد وایت‌هارلین شد. در تاتنهام او ۲ بار قهرمان جام حذفی، یوفا و جام لیگ شد و در سال ۱۹۷۹ نیز با آرسنال جام حذفی را به دست آورد. او با ۱۱۹ بازی ملی در ایرلندشمالی یک اسطوره محسوب می‌شد و همینطور با عبور از رکورد هزار بازی رسمی در لیگ برتر انگلیس بازیکنی است که با وجود حضور در تاتنهام و آرسنال مورد احترام طرفداران هر ۲ تیم است.
گوردون بنکس
در سال ۱۹۶۶ وقتی که تیم ملی انگلیس به عنوان قهرمانی جام جهانی رسید، بنکس در دروازه سه‌شیر بود و با سیوی فراموش‌نشدنی ۴ سال بعد از قهرمانی مقابل پله به یاد می‌آید. او با جدایی از چسترفیلد در سال ۱۹۵۹ راهی لسترسیتی شد و در سال‌های ۱۹۶۱ و ۱۹۶۳ به فینال جام حذفی رسید. در سال ۱۹۶۴ با لستر قهرمان جام حذفی شد و با وجود قهرمانی ۲ سال بعد از آن، در طول برگزاری جام‌جهانی راهی استوک‌سیتی شد؛ همان سال او به عنوان قهرمانی جام اتحادیه رسید ولی یک تصادف رانندگی باعث شد تا به یک دوره باشکوه پایان بدهد. او ۶ بار به عنوان دروازه‌بان سال فیفا معرفی شده بود.
ژابی آلونسو
به نظر نمی‌رسد عادلانه باشد که در عصری که اسپانیا دارای هافبک‌هایی به خوبی ژاوی، آندرس اینیستا، داوید سیلوا، سرخیو بوسکتس و سسک فابرگاس بود، آن‌ها ژابی آلونسو را هم داشته باشند اما داشتند. او یکی از بهترین هافبک‌های آن نسل بود. او ۵ سال را در آنفیلد گذراند و بخش جدایی‌ناپذیر از لیورپول قهرمان اروپا در سال ۲۰۰۵ بود. او بعد از این‌که لیورپول را ترک کرد، موفق به کسب عنوان قهرمانی در لیگ شد، یک‌بار در رئال‌مادرید و ۳ بار در بایرن‌مونیخ.
سر تام فینی
تام فینی یکی از بزرگان فوتبال انگلیس بود. بیل شنکلی گفته که او بهترین بازیکنی است که تا به حال دیده و به قدری خوب بود که تیم پرستون را یک تیم یک‌نفره می‌دانستند و وفاداری او به این باشگاه مانع از کسب افتخارات بزرگ در تیم‌های دیگر شد. نزدیکترین مقام او به قهرمانی در سال ۱۹۵۳ بود؛ وقتی که آن‌ها با اختلاف گل کمتر نسبت به آرسنال در رده دوم ایستادند و همینطور در سال ۱۹۵۸ هم به این جایگاه رسیده بودند. او در سال ۱۹۶۰ پس از به ثمر رساندن ۲۴۷ گل در ۵۶۶ بازی بازنشسته شد. پرستون در آن سال سقوط کرد و در انتهای جدول قرار گرفت و به طرز شگفت‌آوری آن‌ها از آن زمان تاکنون هرگز به لیگ برتر انگلیس برنگشته‌اند. او در ۳ جام‌جهانی برای انگلیس بازی کرد و با ۳۰ گل ملی در آن زمان رکورددار بود.
پل مک‌گرت
سرالکس فرگوسن طی ۳ دهه هدایت یونایتد اشتباهات زیادی مرتکب نشد اما یکی از مواردی که او دچار اشتباه شد، این بود که سال ۱۹۸۹ تصمیم گرفت به دلیل مصدومیت زانو و مشکلات خارج از زمین پاول مک‌گرت را در لیست مازاد شیاطین سرخ قرار بدهد. مک‌گرت هم طی ۸ سال حضور در استون‌ویلا ثابت کرد که همچنان یکی از بهترین مدافعان جهان است. او همچنین در جام‌‎های جهانی ۱۹۹۰ و ۱۹۹۴ برای ایرلند خوش درخشید و در کنار بازیکنانی مثل روی‌کین و لیام برادی یکی از بازیکنان فراموش‌نشدنی تاریخ این کشور است. استعداد و توانایی او بیش از قهرمانی در جام حذفی، ۲ جام اتحادیه و جایزه بهترین بازیکن سال ۹۳-۱۹۹۲ بود.
دیوید ژینولا
او یکی از بازیکنانی است که مانندش نمی‌آید. طرفداران قدیمی فوتبال می‌گویند آنچه او در سال ۱۹۹۹ انجام داده بی‌نظیر است. منچستریونایتد با کسب سه‌گانه تاریخ‌ساز شد اما این ژینولا بود که در آن فصل جایزه بازیکن سال را انگلیس کسب کرد و آنقدر خوب بود که یونایتد سعی کرد او را در همان سال جذب کند. اگر آن پیشنهاد را می‌پذیرفت حداقل به ۲ جام در لیگ انگلیس دست پیدا می‌کرد او اما در سال ۲۰۰۲ از دنیای فوتبال خداحافظی کرد؛ آن هم با تنها یک عنوان قهرمانی؛ قهرمانی با پاری‌سن‌ژرمن در سال ۱۹۹۴ در فرانسه.
رابی فاولر
او از اولین بازی با پیراهن لیورپول شروع به گلزنی کرد و از مدل بازیکنانی نبود که حتی ثانیه‌ای به پشت سر نگاه کند. فاولر به اندازه‌ای خوب بود که هواداران او را خدای گلزنی می‌‎نامیدند! او ۴ افتخار بزرگ در آنفیلد کسب کرد، از جمله یک جام حذفی در سال ۲۰۰۱ و در طول ۲ دوره در لیورپول بین سال‌های ۱۹۹۳ و ۲۰۰۷ او در ۱۱ فصل ۱۸۳ گل به ثمر رساند.