اخبار تاپ

سودای مدیریت شهری برای تسلط بر تاکسی اینترنتی

آیا مدیریت شهری که تاکسی‌های سنتی را سال‌ها در رکود نگاه داشته، صلاحیت نظارت دیجیتال دارد؟

به گزارش عصرشهروند، در حالی که مدیریت شهری تهران بارها از نفوذ نداشتن بر قیمت‌گذاری و سامانه‌های هوشمند حمل‌ونقل گلایه کرده و خواستار اعمال قدرت بر تاکسی‌های اینترنتی شده است، کارنامه سازمان تاکسیرانی شهرداری در کنترل ناوگان سنتی، قیمت خطوط و نوسازی معابر با علامت‌های سوال جدی روبه‌روست. بررسی عملکرد دوره‌های اخیر نشان می‌دهد که با وجود ده‌ها هزار تاکسی رسمی، شهروندان همچنان با چالش فرسودگی ناوگان، عدم شفافیت در کرایه‌های خطی و سفرهای سفارشی مواجه‌اند. این پرسش کلیدی مطرح است که چه ارزش افزوده‌ای خلق شده که اکنون مجوز ورود به بازار مدرن را توجیه می‌کند.

کارنامه پایتخت زیر ذره‌بین تاکسی‌های خطی

وقتی سخن از مدیریت حمل‌ونقل درون‌شهری در کلان‌شهر تهران به میان می‌آید، ناخودآگاه تصویری از ناوگانی مستهلک، خطوط سنتی، و چانه‌زنی‌های روزمره سر کرایه در ذهن نقش می‌بندد. سازمان تاکسیرانی شهرداری تهران دهه‌هاست که متولی مستقیم تنظیم‌گری، سازماندهی و نظارت بر ناوگان تاکسیرانی رسمی پایتخت بوده است. اما بررسی مستندات اجرایی و میدانی نشان می‌دهد که این دستگاه طویل و عریض، در طول سال‌های گذشته تا چه اندازه توانسته به تعهدات خود عمل کند و چه دستاورد ملموسی برای شهروندان به ارمغان آورده است.

بخش بزرگی از تاکسی‌های فعال در خطوط مختلف شهر، سال‌هاست که با استانداردهای یک حمل‌ونقل ایمن و مدرن فاصله معناداری دارند. آمارها نشان می‌دهد بیش از نیمی از ناوگان تاکسیرانی تهران فرسوده محسوب می‌شوند و سن آن‌ها از حد مجاز عبور کرده است. اگرچه تسهیلات بانکی و وام‌های نوسازی مکرراً در دستور کار قرار گرفته، اما به دلیل موانع بورکراسی، عدم جذابیت قیمت خودروهای جایگزین و تنگناهای مالی شهرداری، چرخه نوسازی بسیار کندتر از رشد جمعیت و نیازهای کلان‌شهر پیش رفته است. رانندگان تاکسی خود از تورم لوازم یدکی، هزینه‌های سرسام‌آور تعمیرات و پایین بودن درآمد خالص گلایه‌مندند و مسافران نیز از فرسودگی صندلی‌ها، نبود سیستم تهویه مناسب در تابستان و سرمای شدید در زمستان رنج می‌برند.

معمای ارزش افزوده و کیفیت خدمات

یکی از پرسش‌های اساسی در ارزیابی عملکرد شهرداری این است که در ازای دریافت عوارض، حق شارژها و نظارت اداری، چه ارزش افزوده‌ای برای شهر و مسافران خلق شده است؟ در حوزه پرداخت الکترونیک و دیجیتالی‌سازی، اگرچه طرح‌هایی مانند سامانه‌های پرداخت با کد QR یا برنامه‌های بومیِ معرفی‌شده نظیر «شهرزاد» مطرح شده‌اند، اما میزان ضریب نفوذ و رضایت‌مندی عمومی از آن‌ها بسیار پایین بوده است. بسیاری از مسافران همچنان ترجیح می‌دهند کرایه را به‌صورت نقدی یا کارت‌به‌کارت پرداخت کنند، زیرا زیرساخت‌های پایداری برای تراکنش‌های خرد تعبیه نشده است.

از سوی دیگر، در زمینه کیفیت سفر، احترام به حقوق مسافر، رعایت دقیق مسیرهای مصوب و برخورد حرفه‌ای، نظارت مستمری به چشم نمی‌خورد. بازرسان تاکسیرانی عمدتاً به حضورهای مقطعی در پایانه‌های بزرگ محدود شده‌اند و سامانه‌های ثبت شکایات مردمی نیز در بسیاری از موارد با کندی در رسیدگی یا پاسخگویی مواجه هستند. وقتی شهروندان در ایستگاه‌های تاکسی با نبود خودرو در ساعات پیک، صف‌های طویل و خودداری رانندگان از طی مسیر کامل مواجه می‌شوند، جای خالی یک سیستم مدیریتی هوشمند و چابک به شدت احساس می‌گردد. با این حال، مدیریت شهری به‌جای رفع این کاستی‌های درون‌سازمانی، تمرکز خود را معطوف به حوزه‌های دیگر کرده است.

کنترل قیمت‌ها؛ افسانه یا واقعیت؟

موضوع قیمت‌گذاری و نرخ کرایه‌ها، یکی از پرحاشیه‌ترین بخش‌های فعالیت تاکسیرانی شهری است. نرخ رسمی کرایه تاکسی‌ها هر ساله پس از کش‌وقوس‌های فراوان میان شورای شهر و فرمانداری تعیین و ابلاغ می‌شود. اما آیا این نرخ‌های مصوب در کف خیابان رعایت می‌شوند؟ واقعیت جاری در خطوط تاکسیرانی تهران گواهی می‌دهد که رانندگان و مسافران اغلب بر سر کرایه‌ای فراتر از نرخ مصوب به توافق می‌رسند، چرا که رانندگان معتقدند نرخ‌های دستوری با تورم واقعی هزینه‌های زندگی و نگهداری خودرو همخوانی ندارد.

در این میان، نقش نظارتی شهرداری به ابلاغ یک بخشنامه کاغذی روی شیشه تاکسی‌ها تقلیل یافته است. بازرسی‌ها توان مقابله با افزایش خودسرانه کرایه‌ها در روزهای بارانی، ترافیک سنگین یا پایان ساعت کاری را ندارند. مسافران در بسیاری از خطوط در مواجهه با کمبود تاکسی، ناچار به پرداخت مبالغ دلخواه هستند بدون اینکه مرجع پاسخگویی سریعی برای تظلم‌خواهی وجود داشته باشد. وقتی سازمان تاکسیرانی در اعمال نظارت اثربخش بر نرخ‌های سنتیِ تحت امر خود ناتوان است، ادعای توانمندی برای کنترل بازار پویا و پیچیده تاکسی‌های اینترنتی بیش از آنکه یک رویکرد کارشناسی باشد، یک شعار مدیریتی به نظر می‌رسد.

سودای تسلط بر بستر دیجیتال

با ظهور و گسترش تاکسی‌های اینترنتی، معادلات حمل‌ونقل شهری دگرگون شد. این سامانه‌ها توانستند در مدت کوتاهی با ارائه قابلیت‌هایی نظیر تعیین مبدأ و مقصد روی نقشه، شفافیت نسبی قیمت پیش از سفر، پشتیبانی ۲۴ ساعته، امکان امتیازدهی به راننده و رهگیری آنلاین مسیر، اعتماد میلیون‌ها شهروند را جلب کنند. در حالی که سیستم سنتی تاکسیرانی روزبه‌روز از قافله فناوری عقب می‌ماند، شرکت‌های پلتفرمی توانستند به واسطه چابکی ساختار دیجیتال، بخش بزرگی از سفرهای درون‌شهری را از آن خود کنند.

حالا مدیریت شهری و اعضای شورای شهر تهران با این استدلال که فعالیت این شرکت‌ها بدون نظارت جامع، موجب بر هم خوردن تعادل بازار، ورود خودروهای متفرقه از شهرهای اطراف و افزایش بی‌رویه قیمت‌ها در شرایط بحرانی (مانند روزهای بارانی) می‌شود، خواهان اختیارات قانونی وسیع‌تر، دریافت عوارض سنگین‌تر و انحصار نظارتی بر این پلتفرم‌ها هستند. اما منتقدان و کارشناسان اقتصاد شهری این پرسش صریح را مطرح می‌کنند: نهادی که در طول سال‌ها نتقاط ضعف ساختاری تاکسی‌های زیرمجموعه خود را برطرف نکرده و نتوانسته استانداردهای کیفی قابل قبولی ارائه دهد، با چه منطق اجرایی ادعای تنظیم‌گری پلتفرم‌های فناورانه را دارد؟

ضرورت اصلاح درون‌به‌درون پیش از مداخله در بیرون

تجربه مدیریت شهری در کلان‌شهرهایی نظیر تهران نشان داده است که تصدی‌گری و مداخله دستوری بدون تقویت بازوی کارشناسی و ارتقای کیفیت خدمات داخلی، راه به جایی نمی‌برد. اگر شهرداری تهران پیش از ورود به مناقشه با تاکسی‌های اینترنتی و مطالبه کنترل بر آن‌ها، به اصلاح فرآیندهای داخلی، نوسازی واقعی ناوگان فرسوده، ایجاد سیستم‌های پرداخت الکترونیک یکپارچه و رضایت‌بخش، و تعامل سازنده با رانندگان زحمتکش تاکسی‌های خطی می‌پرداخت، امروز موضعی بسیار محکم‌تر و قابل دفاع‌تر در اذهان عمومی داشت.

چالش اصلی پایتخت در حوزه حمل‌ونقل، کمبود قوانین نظارتی نیست، بلکه ناکارآمدی در اجرای دقیق سازوکارهای موجود است. تا زمانی که نگاه مدیران شهری به جای توانمندسازی زیرساختی و تسهیل‌گری اقتصادی، به سمت تصدی‌گری و اعمال کنترل‌های دستوریِ صرف متمایل باشد، نه تنها مشکلات رانندگان و مسافران حل نخواهد شد، بلکه اصطکاک میان نوآوری‌های دیجیتال و ساختارهای سنتی مدیریت شهری، هزینه‌های بیشتری را به بدنه اقتصاد کلان شهر تحمیل خواهد کرد. شهروندان تهرانی بیش از هر چیز نیازمند سفری ایمن، ارزان، سریع و باکیفیت هستند؛ فرقی نمی‌کند این سفر با تاکسی زرد خطی انجام شود یا با خودروی یک سامانه هوشمند اینترنتی.

منبع: عصرشهروند | نویسنده: راحله کاویار

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا